رویش های ادبیات انقلاب اسلامی؛این بار امیرحسین فردی

به گزارش شبکه اطلاع رسانی هرمز؛به قول یکی از دوستان، خط تولید نویسنده بود. به قول یکی دیگر از دوستانش، حاج آقا تولستوی بچه مذهبی ها بود و به قول دیگری، از قصه ها و داستان های فضای ادبیات انقلاب اسلامی رنج می برد؛ چرا که معتقد بود خیلی ها، چون فضا برای این جور داستان ها بیشتر فراهم است، شروع به نوشتن این داستان ها می کنند و اساسا نویسنده نیستند. به همین علت، از این جریان رنج می برد و به شدت، در جریان عوض کردن آن بود ؛ داریم درباره امیرحسین فردی کیهان بچه ها صحبت می کنیم؛ هم او که چند دهه سردبیر و مدیرمسئول این نشریه ماندگار و نوستالژیک بود.

درباره نویسنده و آموزگاری که به قول بعضی ها، بعد از انقلاب بچه مسلمان نشد و از همان قبل انقلاب، مذهبی و مسجدی بود. کسی که جشن داستان انقلاب و جایزه ادبی شهید حبیب غنی پور و … را راه انداخت. هم او که مدیر آفرینش های ادبی حوزه هنری و موسس و مدیرمسئول کیهان علمی نیز بود. مردی که تا دم مرگ، نه اهل کلاس گذاشتن بود، نه از خصلت و خوی روستایی و خاکی خودش دست برداشت؛ نویسنده و آموزگاری که به شهرستانی های هنرمندی که تازه وارد پایتخت شده بودند، حسابی بها می داد.

فردی، متولد روستای قره تپه اردبیل بود؛ به سال 1328 ؛ از همان پیش از انقلاب، شروع به نویسندگی و تربیت نیروهای نویسنده و هنرمند کرد؛ از کتابخانه مسجد جواد الائمه (ع) ؛ همین جا بود که حلقه نویسندگان این مسجد را هم ایجاد کرد.

او علاوه بر نویسندگی، فعال حوزه ادبیات داستانی هم بود؛ یعنی آموزش، مدیریت و رتق و فتق امور این حوزه. عضویت در حوزه اندیشه و هنر اسلامی (حوزه هنری)، عضویت در شورای داستان کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان، عضویت در شورای داستان بنیاد حفظ آثار و نشر ارزشهای دفاع مقدس، مسئولیت جشنواره انتخاب کتاب سال شهید حبیب غنی پور، مسئولیت شورای ادبیات داستانی نیروی مقاومت بسیج و مدیریت کارگاه قصه و رمان حوزۀ هنری، ماحصل همین وجهه «فعال عرصه ادبیات داستانی» بودن وی بوده است.

از آثاری که به قلم وی خلق شده، می توان به گرگ سالی، اسماعیل، سیاه چمن، آشیانه در مه، کوچک جنگلی، افسانه اصلان، امام اول، بقعه شیخ صفی الدین اردبیلی، امام خمینی، تختی افسانه نبود، حضرت ابراهیم، حضرت اسماعیل، خسته نباشی گل بهار، روح الله، روزی که تو آمدی، ملاقات با آفتاب، میرزا کوچک خان، میهمان ملائک، هامون، زهکلوت و آن حوالی (سفرنامه)، یک دنیا پروانه و یک مشت نقل رنگی اشاره کرد.

اهمیت امیرحسین فردی، علاوه بر وجهه نویسندگی وی، در ایجاد جبهه ادبیات انقلاب اسلامی بوده است. همان موقع ها که حوزه هنری شکل گرفته بود، او با شاگردان و دوستان خود، راهی این محفل شد و اولین جرقه های حوزه هنری در شاخه ادبیات و …، زده شد. جواد محقق، نویسنده و پژوهشگر، در این باره می گوید:… بعدها مرحوم فردی ارتباطش با حوزه کمتر میشود. بعد از تأسیس مجله ی «کیهان بچهها»، یکی دو بار سردبیر این نشریه عوض شد تا اینکه آقای فردی بهعنوان سردبیر «کیهان بچه ها» انتخاب شدند.

البته این را بگویم که آقای فردی از همان ابتدا، هم در حوزهی کودکان و هم در حوزهی بزرگسالان کار میکردند و قلم میزدند، منتها چون سردبیر مجله ی «کیهان بچه ها» شده بودند، طبیعتا بخش عمدهای از وقت خود را به کودکان و نوجوانان اختصاص میدادند و ناخودآگاه به آن سمت میرفتند. آن موقع «کیهان بچه ها»تنها مجله ای بود که به صورت منظم و هفتگی منتشر میشد و صاحب بخشهای شعر و داستان بود.

در واقع میشود گفت که «کیهان بچه ها» مدرسه ی ادبیات کودک و نوجوانان بعد از انقلاب است و بسیاری از نویسندگان و شعرای امروز به نوعی تربیت شده ی «کیهان بچه ها» هستند؛ مجله ای که مرحوم فردی با دغدغه های فرهنگی هنری خودشان، آن را اداره میکردند.

از دیگر خاطرات جالبی که جواد محقق از این چهره درخشان ادبیات انقلاب اسلامی تعریف می کند، متخلق بودن وی به اخلاق اسلامی بوده است. او نقل می کند که در کیهان بچه ها، پنج شنبه ها جلسات نقد و بررسی داشته اند.

امیرحسین فردی، هرپنج شنبه، وقتی که جلسات تا اذان ظهر به طول می کشید، خیلی آرام و بدون سر و صدا و ریا، صندلی اش را عقب می کشید و آرام آرام دور شده و به اتاقش می رفت، جانماز می انداخت و نماز اول وقتش را می خواند و سپس، به جلسه بر می گشت؛ به گونه ای که حتی بعضی ها متوجه عدم حضور او نمی شدند. و این چنین بود که فردی، توانست به تعبیر مقام معظم رهبری، »هسته اولیه هنری و ادبی انقالب« را شکل بدهد و چنین پیامی را صادر کنند:»این هنرمند مؤمن و سخت کوش، از پیشکسوتان در عرصه فعالیت های ادبی دوران انقالب و از بنیانگذاران هسته های جوانان هنرمند انقلابی و در شمار برجستگانی بود که نهال پرطراوت هنر انقالب را در برابر دشمنان پاسداری کردند و به شکوفایی و باروری امروز رساندند.

رحمت عنود و همراهان سست عنصر، با انگیزه و ایمان راسخ خویش خدا بر او و بر تلاش صادقانه اش. سعه صدر این چهره و اخلاق حسنه و خوی روستامنشانه اش، باعث شده بود تا حتی کسانی که با وی در یک خط سیاسی نبودند و اختلافات این چنینی داشتند، در حلقه ادبی و هنری او جمع باشند و از حمایت ها و کمک های او سود ببرند.

برای او اصل، جمع شدن به محوریت امام و رهبری و انقلاب بود؛ نه بر اساس عقاید و سلایق شخصی خود او و دیگران. به دلیل چنین نگاهی بود که کیهان بچه ها، نقطه شروع و محل حضور و اوج گیری بسیاری از نویسندگان انقلاب شده بود. به راستی که رحمت بر او و تلاش صادقانه اش؛ تلاش صادقانه ای که بار عظیمی از ادبیات انقلاب اسلامی را برداشت و باعث رشد جوانه های بسیاری شد؛ جوانه هایی که حال، خود از ستون های این ادبیات محسوب می شوند.

انتهای پیام/ی