ندای قرآنی رهبرمعظم انقلاب را چه کسی لبیک گفت؟

به گزارش شبکه اطلاع رسانی هرمز؛حضرت آیت الله العظمی خامنه ای در دیدار با فعالان قرآنی در سال 1390 ، با اشاره به زمینه های مساعد و شوق قرآنی در فضای جامعه اظهار داشتند: حرکت قرآنی در کشور به گونه ای گسترش و استمرار یابد که ملت ایران با برخورداری از حداقل 10 میلیون حافظ قرآن به ملتی پولادین تبدیل شود.
مقام معظم رهبری با اشاره به اینکه حفظ قرآن وسیله ای است در راستای نیل به هدف اصلی یعنی تدبر و عمل به قرآن کریم، حصول ساخت قرآنی جامعه را منوط به تربیت 10 میلیون حافظ وآشنایی عمیق 15 میلیون نفر با معارف قرآنی به منظور زنده ساختن در سها و انذارها و بشار تهای قرآن در فکر و قلب و عمل خود دانستند.

این مطالبه باعث شد نهادها و سازمان های مختلف اهتمام خود را نسبت به منویات رهبر معظم انقلاب اسلامی در قالب طرحهای مختلف حفظ قرآن نشان دهند. مجلس شورای اسلامی، شورای عالی انقلاب فرهنگی، سازمان اوقاف و امورخیریه، سازمان تبلیغات اسلامی، نیروی مقاومت بسیج، وزارت آموزش و پرورش و چند سازمان دیگر از جمله این نهادها بودند که به گونه های مختلف موضوع حفظ قرآن را در دستور کار خود قرار دادند.

سالها از فرمایش رهبر معظم انقلاب مبنی بر لزوم برنامه ریزی جهت تربیت ده میلیون حافظ قرآن کریم در کشور می گذرد و انتظار می رفت که غبار بی توجهی به مسائل فرهنگی و امورات قرآنی در هرمزگان محروم از فعالیت های قرآنی و مذهبی زدوده شده وشهروندان بتوانند فرزندان خود را قرآنی تربیت کنند، اماشهروندان تغییرات محسوسی را در این بخش شاهد نبوده اند و مراکزقرآنی در کیفیت و کمیت رشد چندانی نیافتند.

در دو سه سال اخیر گزارش های متفاوتی از وضعیت نابسامان آموزش قرآن در استان را منتشر کرده ایم، اما فقط برخی از مسئولان و متولیان قرآنی استان خم به آبرو آورده اند که چرا چنین گزارش هایی می نویسید؟ وضعیت آموزش قرآن در استان نابسامان نیست.

این مسئولان یا از واقعیت اطلاع ندارند و یا اینکه نمی خواهند رسانه ها به این موضوعات بپردازند.نمی خواهند رسانه ها اعلام کنند که آنها لبیک گوی ندای مقام معظم رهبری نبوده اند زیرا آمارهایی که آنان اعلام می کنند، باواقعیت های جامعه بسیار فاصله دارد.

پدران و مادران فراوانی برای ثبت نام وآموزش قرآن به فرزندانشان با مشکل مواجهند. آنان دوست دارند فرزندانی قرآنی داشته باشند، اما شرایط استان چندان فراهم نیست. موسسات قرآنی هم که علاقمند به آموزش این کتاب وحی هستند، چندان حمایت نمی شوند. والدین داشتن فرزندان قرآنی برایشان آرزو شده است. آنها به راحتی نمی توانند فررندان خود را باقرآن آشنا کنند و آموزش دهند.

هنگامی که صدای قرآن را در خانه ای می شنویم، می گوییم کسی فوت شده است. چون تصور می کنیم قرآن را فقط برخی ها و برای مردگان باید بخوانند. کمبود مراکز قرآنی برای آموزش کتاب آسمانی در هرمزگان بر هیچ کس پوشیده نیست. تعداد انگشت شمار مراکزآموزش قرآنی نیزبه دلیل غیردولتی بودن و عدم حمایت دولت از آنها، نتوانسته اند آنچنان که لازم است در کیفیت آموزشی موفق باشند.

سازمان های دولتی متولی فرهنگ و قرآن که خود در زمینه آموزش قرآن کارنامه چندان موفقی ندارند، حتی حمایت چندانی از علاقمندان به آموزش قرآن در موسسات قرآنی از خود نشان نمی دهند و این موسسات و مراکز قرآنی با یاری خیرین پابرجاهستند.

در روستای بشاگرد بیش از 300 قرآن آموز تحت آموزش قرار دارند، اما از کمترین امکانات آموزشی برخوردارنیستند و متولیان قرآنی استان نیز هیچگونه حمایتی را از آنان نمی کند.

بنظر می رسد مسئولان قرآنی و فرهنگی استان فرمایش مقام معظم رهبری را مبنی بر لزوم تربیت ده میلیون حافظ قرآن نشنیده باشند واین فرمایش معظم له در استان هرمزگان برزمین مانده است و این سازمانها فقط گهگاهی به ارائه آمارهایی در این بخش اقدام می کنند. اما واقعیت به گونه ای دیگر است و هنگامی که باخانواده ها گفتگو می کنیم، آنها از نبود وکمبود مکان هایی برای آموزش قرآن به فرزندانشان بسیار گله مندند.

پدری که در چند سال اخیر فرزند خود را بارها به مراکز قرآنی برده بود، می گفت: به دلیل کیفیت پایین در آموزش ها و عدم توانایی در جذب قرآن آموزان، فرزندم حاضر نشد که در این کلاس ها شرکت کند وبه آموزش در این مراکز ادامه دهد.
وی البته می گوید: بررسی کردم ومتوجه شدم که به دلیل مشکلات مالی این موسسات قرآنی وعدم حمایت مسئولان از آنها، این موسسات کمتر می توانند برای ارتقای کیفیت آموزش قرآن برنامه ریزی کنند.

وی گفت:در روایات دینی تاکید فراوانی بر آموزش قرآن به فرزندان شده است، اما در حال حاضر شرایط آموزش قرآن به فرزندانمان فراهم نمی باشد.

وی با اظهار تاسف از وضعیت فرهنگی جامعه می گوید:در حالیکه کلاس ها و دوره های موسیقی، رایانه، آرایشگری، زبان خارجه و… در نقاط مختلف راحت تر در دسترس می باشد، اما کلاس های قرآن بسیار کم می باشد.

شهروند دیگری هم که چند سال قبل فرزند خود را در حرم امامزاده سیدمظفر (ع) در کلاس قرآن در ساختمان سیمانی و شرایط نامناسب آموزش می داد، گفت:اما پس از تکمیل ساختمان، آنرا به رستوران تبدیل کردند و نتوانستیم فرزندمان را برای ادامه آموزش قرآن به امامزاده ببریم.

وی البته به فرمایش مقام معظم رهبری اشاره می کند که فرموده اند بقاع متبرکه بایستی به قطب های فرهنگی تبدیل شود و می گوید که انتظار داریم در حرم های مطهر امامزادگان وبقاع متبرکه در 12 ماه سال کلاس های قرآن، اخلاقی و فرهنگی برای تمام سنین برگزار شود، اما در هرمزگان اینگونه نیست و فقط در ماه ها وفصول خاصی دوره هایی برگزار می شود.

وی گفت: ایام فاطمیه در حرم مطهر امامزاده سید مظفر (ع) برای عزاداری شهادت حضرت فاطمه (س) به همراه خانواده رفته بودیم که متوجه شدیم که خیمه های معرفت دایر کرده بودند ومن دو فرزندم را برای ساعتی به آنجا بردم. یک روحانی نشسته بود و کودکان در اطرافشان نشسته بودند و به قصه های قرآنی گوش می کردند. وقتی که این جلسه تمام شد، بچه ها حاضر نبودند که از این خیمه بیرون بیایند ومی خواستند پیش روحانی بنشینند. حتی چند روز بعد از این مراسم، فرزندانم از من می خواستند که به آن خیمه گاه بروند و به قصه های قرآنی گوش کنند. قرآن بخوانند صلوات بفرستند و جایزه بگیرند.

وی می گوید ای کاش در این اماکن مذهبی کلاس های قرآنی ومعرفتی برای تمام سنین بطور مداوم دایر می شد. چرا کلاس قرآن نیست؟ ای کاش مهدهای قرآنی در این مکان های مقدس و در سطح شهر دایر می شد.
قدردانی از اوقاف
یکی از شهروندان بندرعباسی هم باقدردانی از اوقاف در برگزاری دوره های جزءخوانی قرآن کریم در ماه مبارک در حرم مطهر امامزاده سیدمظفر (ع) رمضان در چندسال اخیر گفت:از مسئولان اوقاف انتظار داریم که از یک طرف این مجالس قرآنی را سایر بقاع نیز برگزار کنند و از طرفی دیگر در حرم مطهر امامزاده سیدمظفر(ع) بندرعباس و سایر اماکن مقدس کلاس های حفظ وآموزش تجوید و تربیت قاری و حافظ قرآن را در طول سال برگزار کند تا علاقمندان به قرآن آموزی به راحتی بتوانند فرزندان خود را ثبت نام کنند.

«نظری » شهروند دیگری است که می گوید اگر مسئولان در مساجد دوره های تربیت حافظ وقاری قرآن را برگزار کنند والبته آموزش ها باکیفیت باشدتا علاقمندان در نزدیکترین محل زندگی، قرآن هم بیاموزند، آنها می توانتد بیشتر با قرآن آشنا شوند.

وی می گوید: متاسفانه برنامه های آموزش فرآن دردمدارس به گونه ای نیست که فرزندان بتوانند حتی پس از دوازده سال درس خواندن، بتوانند قرآن را روان و با رعایت مسائل تجویدی بخوانند. چرا در مدارس مربیان آموزش دیده و خبره برای آموزش قرآن استفاده نمی شود.
یکی از والدینی که فرزندش از کلاس قرآن کانون پرورش فکری کودکان و نوجوانان استفاده می کند هم می گوید که فرزندش بشدت جذب این کلاس شده است و علی رغم اینکه در جاهای مختلفی هم برای قرآن مدتی آموزش دیده است، اما حاضر نیست در کلاس قرآن در مکانی دیگر به غیر از کانون پرورش فکری شرکت کند. اما کلاس قرآن کانون منحصر به تابستان است.

برخی از شهروندان هم می گویند مشخص نیست چرا آنچنان که باید در این شهر و استان به آموزش قرآن توجهی نمی شود. مردم برای آموزش فرزندانشان با مشکل مواجهند و از طرفی انتظار دارند که موسسات قرآنی حمایت شوند تا آنها بهتر بتوانند در آموزش قرآن ایفای نقش کنند.

یکی از کسانی که با موسسه قرآنی «بیت النور »آشنایی دارد هم می گوید:موسسه قرآنی «بیت النور »در سال های اخیر توانسته است که در آموزش قرآن تاحدی موفق عمل کند وحتی علی رغم آموزش در بندرعباس، در برخی روستاها هم دوره های آموزشی برگزار می کند. اما این موسسه فقط باخودیاری مردم
اقدام به برگزاری دوره های قرآنی می کند و حمایت چندانی از نهادهای دولتی دریافت نمی کند.

مشخص نیست کدام نهاد دولتی متولی آموزش قرآن است؟ آموزش وپرورش، اوقاف، ارشاد، سازمان تبلیغات، دارالقرآن کریم و یا نهادی دیگر در این زمینه مسئولیت
دارند ویا همگی نقش دارند و خروجی آنها چیست؟ آیا نظر سنجی شده است که چقدر مردم از وجود مراکز قرآنی دولتی (اگر وجود داشته باشد) یا مراکز قرآنی خصوصی رضایت دارند؟ چرا مردم باید برای آموزش قرآن به فرزندانشان مشکل داشته باشند و باید قید یاد دادن قرآن به فرزندانشان را بزنند؟ مگر بعد از نام نیک نهادن بر فرزندان، آموزش قرآن به عنوان دومین وظیفه والدین براساس روایات نمی باشد ؟ وقتی که مسئولان شرایط آن را فراهم نکرده اند، مسئولیت عدم تحقق این وظیفه والدین برعهده کیست؟

یکی از جوانانی که دغدغه قرآنی وفرهنگی دارد هم با بغضی در گلو می گوید:چرا جامعه به گونه ای شده است که فقط تعداد اندکی از دانش آموزان و دانشجویان بعد از فراغت از تحصیل قادر به قرائت قرآن هستند؟ چرا دستگاه های متولی در این بخش به گونه ای عمل نمی کنند که مراکز قرآنی دولتی و غیردولتی به وفور یافت شود و مردم بتوانند فرزندانی قرآنی تربیت کنند تا جامعه ای قرآنی مورد تاکید مقام معظم رهبری داشته باشیم؟ چرا مهدهای قرآنی ومراکز پیش دبستانی و مدارس بارویکرد قرآنی کمتر دیده می شود؟ چرا ندای آموزش قرآن و تربیت ده میلیون حافظ قرآن مورد تاکید مقام معظم رهبری در هرمزگان شنیده نشد و لبیکی به این فرمایش معظم له
توسط متولیان قرآن گفته نشد.
پس از گذشت چند سال از ترسیم این چشم انداز توسط مقام عظمای ولایت، متولیان قرآنی درهرمزگان بایستی اعلام کنند چه سهمی در تحقق تربیت ده میلیون حافظ قرآن داشته اند؟چه تعداد مربی برای آموزش قرآن آماده شده است و در کجا از وجود آنها استفاده شده است؟

وی می گوید:چرا مسئولان مربوطه به گونه ای عمل کرده اند که مردم فکر کنند که قرآن را فقط باید برای مردگان بخوانند. مگر زندگان نباید سهمی داشته باشند؟ چرا هنگامی که در جلسه ای می نشینیم، کمتر کسی حاضر می شود که برای شروع جلسه قرآن بخواند؟ زیرا توانایی قرائت قرآن را ندارند.

چرا در سایر استانها جایگاه مناسبی برای آموزش قرآن برای کودکان ونوجوانان وجود دارد، اما در هرمرگان این خلاء وجود دارد؟چرا در هرمزگان، مسئولانش فقط با دیدگاه اقتصادی به استان می نگرند وبه امورات فرهنگی، مذهبی و قرآنی توجهی نمی شود؟

جامعه که در حال دورشدن از قرآن و معنویات و ارزش هاست و خانواده هایی که تمایل دارند از فضای قرآنی دور نشوند، اما مسئولان چرا توجه چندانی به این موضوعات ندارند و فقط در ماه مبارک رمضان چند محفل قرآنی می گذارند و می گذرد تا رمضانی دیگر.

آیا هرمزگان سهمی در آموزش قرآن برای ده میلیون قاری و حافظ ندارد؟ آیا کودکان و نوجوانان وآینده سازان این دیار نباید با کتاب خالق خود آشنا شوند و بتواند کلام وحی را قرائت کنند و در زندگی به کار ببندند؟ چگونه می توان به شهر فرهنگی وقرآنی تبدیل شد، درحالیکه مسئولینش کمتراعتقاد عملی به این موضوعات دارند.

در ایام مذهبی اثری از جشن های مذهبی یا سوگواری در شهر نیست. در نیمه شعبان در سایر استان ها چراغانی و… است ودر بندرعباس چندان خبری نیست و در سایر ایام مذهبی هم اینگونه است.

شهروندان انتظار دارند رویای قرآنی شدن فرزندانشان با فراهم شدن شرایط ثبت نام و آموزش قرآن به آنان محقق شود و متولیان قرآنی نیز لبیک گوی ندای رهبر معظم انقلاب در تربیت ده میلیون حافظ قرآن کریم باشند و سهمی بیشتر در این چشم انداز داشته باشند.

انتهای پیام/ی