کشاورزی هرمزگان در ۱۰۰۰ روز دولت روحانی/ سایه پررنگ بی تدبیری دولت یازدهم در هرمزگان

به گزارش شبکه اطلاع رسانی هرمز؛ بندرعباس به نظر میرسد با وجود تولید بالای محصولات کشاورزی، هنوز صادرات به شکل جدی در سیاستهای دستگاههای متولی دیده نشده است. تا آنجا که هنوز یک پایانه صادراتی کشاورزی در کشور نداریم.

این نکته ناگفته نماند که وضعیت اسف بار منابع آب در استان شاید بن بست کشاورزی هرمزگان باشد و اگر دولت نتواند در زمینه تامین آب شیرین از طریق نصب آب شیرین کن در مقیاس وسیع که خوشبختانه با دانش هسته ای امروز کشور امر چندان دشواری نیست تولیدات کشاورزی آینده ای نامطمئن را در انتظار خواهد بود.

در گذشته به دلیل پرداخت یارانه در بخشهای مختلف کشاورزی نظیر کود، سم، بذر و ماشین آلات کشاورزی با فروش محصول به قیمتهای پائین هم می توانستند سود معقولی بدست آورند اما اکنون با کم رنگ شدن حمایتهای دولتی از بخش کشاورزی وضعیتی بوجود آمده که فعالیت کشاورزی را به یک ریسک بزرگ تبدیل کرده است، البته این بدان معنا نیست که باید روشهای یارانهای گذشته را ادامه داد، بلکه باید فکر نو و تازه خلق کرد تا وضعیت کشاورزان بهبود نسبی پیدا کند.

وظیفه همه دولتها حمایت از تولید داخلی است و این دولت هم از این قاعده مستثنی نیست. دولت باید برای تنظیم بازار، اتکای خود را به توان داخلی معطوف میکرد تا در چارچوب اقتصاد مقاومتی عمل کرده باشد.

دولت یازدهم توجه خاصی به تولید داخلی ندارد که این از نقاط ضعف دولت آقای روحانی است و متاسفانه هر روز شاهد افزایش میزان میوههای خارجی در بازار هستیم.

خانه کشاورزی هرمزگان به لحاظ چهره اجرایی یکی از خانههای اسمی کشور است که این امر مورد تائید خانه کشاورز ایران بوده و این امر برای ما توفیق است، اما کافی نیست. خانه کشاورز برخلاف بسیاری از تشکلها، از هیچ منبع دولتی کمک مالی نداشته است و این امر سبب شده که در زمینه نارساییها و کوتاهیها بتوانیم مدافع حقوق اعضای خود باشیم و با استقلال از حقوق اعضای خود دفاع کنیم.

برای مثال، بیشترین سطح زیر کشت انبه در ایران به استان هرمزگان اختصاص دارد. انبه در ایران در سواحل دریای عمان، مناطق راسک، سرباز، قصرقند، نیک شهر، دشتیاری و چابهار در سیستان و بلوچستان و همچنین در استان هرمزگان در شهرستان های میناب، رودان، بندرعباس و جاسک کشت شده است، در شهرستان حاجی آباد هرمزگان نیز درختان انبه بارور یافت میشوند.

واردات بی رویه انبه های پاکستانی، هندی و آسیای شرقی به بازارهای ایران جای انبه مرغوب و با کیفیت تولیدی استان هرمزگان و سیستان و بلوچستان را در بازار تنگ کرد. بسیاری از علاقمندان به این میوه تابستانه اعتقاد دارند انبه های وارداتی از هند و پاکستان طعم و مزه ندارند در حالی که طعم انبه ایرانی مثال زدنی است. بسیاری از کشاورزان مینابی اعتقاد دارند نبود آب مناسب و خشکسالی های سالهای اخیر آسیب جدی را متوجه این محصول گرمسیری کرده است.

تقریبا 80 درصد اقتصاد کشور وابسته به دولت است که بنگاهها و شرکتهای دولتی آن را اداره میکنند و باید این مقدار برون سپاری و به بخش خصوصی واگذار شود تا مردم بتوانند از آن بهره لازم را ببرند.

دلالان به واسطه عدم نظارت و دلسوزی مناسب مسئولان توانسته اند هر طوری که تمایل دارند در قیمت گذاری دسترنج کشاورزان و باغداران جولان دهند و سرمایه های هنگفتی را بدست آورند. سرمایه هایی که در جیب کشاورزان و باغداران باید برود تا موجب افزایش توان اقتصادی آنها و در نتیجه رونق بیشتر بخش کشاورزی و باغداری را فراهم سازد.

در سوی دیگر نیز بسیاری از فرزندان قشر کشاورز به علت هزینه های هنگفت این بخش و نبود حمایت کافی و فروش نامناسب، دیگر تمایل ندارند که مشقت کار کشاورزی را تحمل و راه پدران خود را دنبال کنند. در پی خشک شدن باغات و وجود هرج و مرج در فروش محصولات کشاورزی، بیکاری در چند سال اخیر افزایش پیدا کرده است.

فروش محصولات کشاورزی دچار سردرگمی بسیار است و تاکنون راهی برای برون رفت از این وضعیت پیدا نشده است. امروزه کشاورزی نقش تعیین کنندهای در تولید ناخالص ملی و امنیت غذایی دارد که مترادف امنیت غذایی و امنیت ملی است.

انتهای پیام/ی